ฉันเหนื่อยจัง...เหนื่อยกับทุกสิ่งอย่าง ฉันเบื่อ แล้วฉันก้อเบื่อมาก
ฉันควรทำยังไงดี
ไม่มีเลยหรอ.......
สายลมจ๋า... โปรดพัดพาใจฉันให้ความทุกข์ในใจ มันสลาย...
ณ ขณะนี้ ฉันอยากให้ฉันเรียนจบไวๆ ไม่อยากเจอเพื่อน ที่ทำให้เสียใจ
ไม่อยากเจอเพื่อนที่ไม่จริงใจ ไม่อยากเจอเพื่อนที่ทรยศ ฉันไม่อยากเจอ...คนพวกนั้น
ฉันเสียใจมาก
ณ วันนี้ ฉันนั่งเงียบคนเดียว ไม่พูดจากับใคร เรื่องสนุกที่ทุกคนหัวเราะ รู้ไหม มันกลับทำให้ฉันเสียใจปล่อยน้ำตาออกมา เล็กน้อย แต่บ่อยครั้ง ฉันแค่ไม่อยากให้ใครรับรู้ ฉันไม่สามารถบอกใครได้เลย นอกจาก ครอบครัวของฉัน
...........ฉันเสียใจ และ ฉัน ไม่อาจเชื่อใจ และ ไว้ใจ  พวกเธอ อีก.........
โปรดจำเอาไว้...ไม่มีใครเห็นคนอื่นดีกว่าตัวเราหรอก
ไม่มีใครรักที่สุดเรานอกจากตัวเราและพ่อแม่พี่น้องของเรา
เพื่อนน่ะ ไม่มีหรอกที่อยากให้เราได้ดีไปกว่ามัน...ลองคิดดู
คุณเคยไหม ไว้ใจใครคนนึง ที่เป็นเพื่อน จนคุณคิดว่าเขา คนนั้น เป็นเพื่อนสนิท และเ พื่อนที่ดีที่สุดของเรา แต่สิ่งที่ฉันพบเจอในเวลานี้ คือ เขา รักเพื่อนคนนึง ที่เขาเคยบอกว่าเขาเกลียด เขาไม่ชอบ เพื่อนคนนี้ เขาทำร้ายฉัน เขาทำร้ายฉัน เหมือนกับว่า เขาเกลียดคนนั้น ให้ฉันเกลียดไปด้วย พอเกิดเรื่องขึ้นมา เพื่อนทุกคนก้อมาถามใถ่ฉัน คุณรู้ไหม วันที่เพื่อนๆๆถามใถ่ฉัน เพื่อนที่ฉันคิดว่าสนิทที่สุด เขายืน กอดไหล่ คนที่เขาบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา เขาทำร้ายฉันมาก แต่ฉันก็พูดอะไรไม่ได้ เชื่อไหม ถ้าฉันพูดอะไรออกไปตอนนี้ เพื่อนสนิทคนนั้นของฉัน เขาต้องแย่แน่ๆ ฉันมีหมด ทั้งหลักฐานทุกอย่าง เขาเป็นคนเห็ฯแก่ตัวมาก ถึงมากที่สุด เขาแย่ง เสียงหัวเราะของฉัน เขาแย่งความมั่นใจของฉัน เขาแย่งทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็ฯของฉัน ให้ กลาย เป็นของเขา ฉันเสียใจเหลือเกิน แต่ฉันกลับทำอะไรไม่ได้เลย สังคม ช่างโหดร้าย คนที่ฉันไว้ใจที่สุด กลับร้ายที่สุด รู้ไหม ณ ปัจจุบัน ฉันไม่ไว้ใจเพื่อนคนไหนเลย ฉันเสียใจมาก ฉฤนมีแค่ สายลมเป็นเพื่อน เพื่อที่จะ ระบาย...ออกไป ให้มันหมดทั้งใจ...ฉันเสียใจมาก..รู้ไหม...............ทำไมเธอถึงทำกับฉันอย่างนี้........................